مه روزه
مه روزه اندر آمـد، هـلــه اي مــه چو شـكـر گــه بـوسـه است تنها، نـه كنار و چيـز ديگــر
بنشين نظاره ميكن، ز خورش كناره ميكن دو هزار خشك لب بين بكنار حــوض كــوثــر
رح عاشقان مـزعفر، رخ جـان و عقل احمر منگر بــرون شيشـــه، بنگــر درون ســاغـــر
همه مست خوش شكفته، رمضان ز ياد رفته بــــه وثــاق ســاقي خود بزديــم حلقــه بــر در
چـو بـديـد مسـت مـا را، بـگــزيــد دستهـا را سر خود چنين چنين كرد و بتافت رو ز معشر
تو اگر خراب ومستي، به من آ كه از منستي و اگـــر خمــار يــاري، سخنــي شـنـو مخمــر
چه خوشي چه خوشنهادي بكدام روز زادي؟ بــكــدام دســت كــردت قـلــم قـضـا مصــور؟
هله مطرب شكر لب، برسـان صدا به كوكب كـه ز صيد بـاز آمـد شــه مـا خـوش و مظـفـر
ز تو هر صباح عيدي، ز تو هر شبست قدري نــه چـو قـدر عـاميـانـه، كـه شبـي بـود مـقـدر
تـو بگـو سخن كـه جـانـي، قصصـات آسمـاني كـه كـلام تـوسـت صـافـي و حـديـث مـن مكدر

