تبليغاتX
در ستايش ديوانگي !

در ستايش ديوانگي !

آزمودم عقل دورانديش را / بعد ازين ديوانه سازم خويش را

مه روزه

 

مه روزه اندر آمـد، هـلــه اي مــه چو شـكـر      گــه بـوسـه است تنها، نـه كنار و چيـز ديگــر

بنشين نظاره مي‌كن، ز خورش كناره مي‌كن      دو هزار خشك لب بين بكنار حــوض كــوثــر

رح عاشقان مـزعفر، رخ جـان و عقل احمر      منگر بــرون شيشـــه، بنگــر درون ســاغـــر

همه مست خوش شكفته، رمضان ز ياد رفته      بــــه وثــاق ســاقي خود بزديــم حلقــه بــر در

چـو بـديـد مسـت مـا را، ‌بـگــزيــد دستهـا را      سر خود چنين چنين كرد و بتافت رو ز معشر

تو اگر خراب ومستي، به من آ كه از منستي      و اگـــر خمــار يــاري، سخنــي شـنـو مخمــر

چه خوشي چه خوش‌نهادي بكدام روز زادي؟     بــكــدام دســت كــردت قـلــم قـضـا مصــور؟

هله مطرب شكر لب، برسـان صدا به كوكب      كـه ز صيد بـاز آمـد شــه مـا خـوش و مظـفـر

ز تو هر صباح عيدي، ز تو هر شبست قدري     نــه چـو قـدر عـاميـانـه، كـه شبـي بـود مـقـدر

تـو بگـو سخن كـه جـانـي، قصصـات آسمـاني     كـه كـلام تـوسـت صـافـي و حـديـث مـن مكدر

 

 

                                                                                                                  «مولانا»
+ نوشته شده در  یکشنبه دوم مهر 1385ساعت 23:29  توسط عليرضا  |